مرثیه برای نسلی که حذف نشد

مرثیه برای نسلی که حذف نشد

مهرنوش رهام

در این سرزمین، مرگ دیگر حادثه نیست، سیاست است؛  

برنامه‌ای منظم برای خاموش‌کردن نسلی که زودتر از موعد بیدار شد

و پرسش را بر اطاعت ترجیح داد.

کامیون‌ها شبانه می‌گذرند،

 نه فقط با بارِ پیکرها،

بلکه با بارِ حقیقت‌هایی که باید دفن شوند تا دروغ، بی‌رقیب بماند.

زخم خورانده ها را به امیدِ نجات به بیمارستان رسیدند،

 اما بیمارستان به مرزِ میانِ درمان و حذف تبدیل شد؛

جایی که دارو کنار رفت،

وجدان محاصره شد،

و گلوله به زبان رسمی قدرت بدل گشت،

با منطق حذف با تیر خلاص،

چون این نظام از شاهدان زنده بیش از زندگان مسخ شده ی خاموش می‌ترسد.

پزشکان و پرستاران، آخرین سنگرِ انسانیت،

 در برابرِ ماشینِ سرکوب ایستادند،

نیروهای تاریکی میانِ جان و درمان دیوار کشیدند،

اجازه بسته شدن زخمها را ندادند،

و مرگ را به جای شفا تحمیل کردند،

زیرا حیات، تهدیدی برای بقای استبداد است.

زخم خورانده ها که هنوز نفس داشتند، به سردخانه سپرده شدند؛

 نه از سرِ اشتباه، بلکه از سرِ تصمیم،

زیرا زنده‌ماندنشان می‌توانست روایت بسازد،

 حقیقت را ثبت کند،

 و پرده از چهرهٔ قدرتی بردارد که از نور می‌گریزد.

در اینجا کشتار تنها کشتار نبود؛

 آیینی بود برای پاک‌سازی اندیشه،

نسل‌کشی علیه جوانانی که فهمیده بودند سکوت، همدستی است و پرسش، آغازِ آزادی.

جمهوری‌ای که بر ترس بنا شده، برای ادامهٔ خود ناچار است آینده را تیرباران کند،

 رؤیا را جرم بداند،

 آگاهی را دشمن بنامد،

و فرزندانمان را پیش از بلوغ رویا دفن کند.

اما خون، عدد نمی‌شود؛

نام می‌شود،

حافظه می‌شود،

 تاریخ می‌شود،

 و تاریخ روزی این نام‌ها را بلندتر از شعارها،

 رساتر از منبرها و ماندگارتر از هر قدرتی فریاد خواهد زد.

سردخانه‌ها روزی به دادگاه بدل خواهند شد،

 راهروهای بیمارستان به سندِ جنایت،

و این سرزمین،

و این سرزمین دوباره زنده خواهد شد نه با فراموشی،

بلکه با اعتراف به حقیقت و با پاسداشتِ نسلی که بهای بیداری را با جان پرداخت،

 آری از نو متولد خواهد شد،

نور ما را در بر خواهد گرفت.