سیاستهای مخرب و ماجراجوییهای نظامی جمهوری اسلامی در خاورمیانه اکنون منطقه را در آستانه یک بحران بیسابقه و احتمال وقوع جنگی ویرانگر قرار داده است. بررسی تقابلهای نظامی و زمینهسازیهای منطقهای نشان میدهد که حاکمیت توتالیتر تهران بدون توجه به منافع ملی و امنیت جانی میلیونها شهروند ایرانی، کشور را به سمت یک رویارویی نظامی تمامعیار سوق میدهد. این رویکرد جنگطلبانه که ریشه در ساختار ایدئولوژیک و بحران مشروعیت داخلی رژیم دارد، پیش از هر چیز نقض آشکار حق امنیت، حق حیات و حقوق بنیادین بشری کل یک ملت است. حاکمیت با گروگان گرفتن سرنوشت مردم ایران و استفاده از گروههای نیابتی، تلاش میکند تا بقای ساختار استبدادی خود را به قیمت ویرانی زیرساختها و نابودی سرمایههای انسانی کشور تضمین کند. نگاهی به پیشینه رفتارهای نظامی حاکمیت تهران در دهههای گذشته نشان میدهد که صدور بحران به خارج از مرزها همواره به عنوان ابزاری برای سرکوب داخلی و خفه کردن صدای منتقدان مورد استفاده قرار گرفته است. در شرایطی که بحرانهای معیشتی، تورم افسارگسیخته و فقر مطلق دامنگیر اکثریت جامعه شده است، سرازیر کردن میلیاردها دلار از ثروتهای ملی به جیب گروههای شبهنظامی و هزینهکردهای کلان در پروژههای موشکی و پهپادی، نوعی ترور اقتصادی علیه ملت ایران محسوب میشود. دستگاه سرکوب با ایجاد فضای جنگی و امنیتی کردن مطلق جامعه، هرگونه مطالبهگری اقتصادی و اجتماعی شهروندان را با برچسب خیانت و وابستگی به بیگانه سرکوب میکند تا مانع از شکلگیری اعتراضات سراسری شود. وقوع هرگونه رویارویی نظامی جدید بار سنگین و فاجعهباری را بر دوش تودههای محروم و طبقات آسیبپذیر جامعه تحمیل خواهد کرد. تجربه جنگهای گذشته و درگیریهای منطقهای ثابت کرده است که در جریان این تقابلهای نظامی، بیشترین آسیب متوجه غیرنظامیان، کودکان و زنان میشود که از کمترین امکانات حفاظتی و پناهگاهی برخوردارند. جمهوری اسلامی با پنهان کردن تأسیسات نظامی و تسلیحاتی خود در نزدیکی مناطق مسکونی و استفاده از سپر انسانی، عملاً جان شهروندان بیدفاع را به بازی گرفته است. این رویکرد غیرانسانی پامال کردن صریح تعهدات بینالمللی در زمینه حفاظت از جان غیرنظامیان در زمان مخاصمات مسلحانه است و چهره واقعی رژیمی را نشان میدهد که برای حفظ قدرت از هیچ جنایتی فروگذار نیست. بحران مصونیت از مجازات برای سران نظام و فرماندهان نظامی که داوطلبانه کشور را به سمت نابودی هدایت میکنند، یکی از دلایل اصلی استمرار این سیاستهای مخرب است. تصمیمگیرندگان اصلی در بیت رهبری و سپاه پاسداران بدون اینکه در برابر ملت پاسخگو باشند، ثبات کل منطقه را به مخاطره انداختهاند. در این میان، دستگاه قضایی گوشبهفرمان نیز با صدور احکام اعدام و زندانهای طولانیمدت برای فعالان صلح و مخالفان جنگ، تلاش میکند تا هرگونه صدای مخالفت با ماجراجوییهای نظامی رژیم را در نطفه خفه کند. این خفقان سیستماتیک اطلاعاتی و رسانهای، حق دسترسی شهروندان به اطلاعات آزاد و حق اظهارنظر درباره سرنوشت کشورشان را به طور کامل مسدود کرده است. علاوه بر تهدیدهای جانی، سایه سنگین جنگ هجمه جدیدی را علیه آزادیهای مدنی و حقوق سیاسی نیمبند در ایران ایجاد کرده است. نهادهای اطلاعاتی با سواستفاده از شرایط بحرانی، موج جدیدی از بازداشتهای خودسرانه فعالان دانشجویی، کارگری و زنان را آغاز کردهاند تا مانع از هرگونه تحرک اجتماعی شوند. حاکمیت میکوشد با ایجاد فضای رعب و وحشت ناشی از احتمال وقوع جنگ سوم، توجه افکار عمومی را از بحرانهای عمیق ساختاری، فسادهای کلان مالی و ناکارآمدی مطلق دولتی منحرف سازد. این استراتژی بقا بر پایه بحرانآفرینی، نشاندهنده ورشکستگی کامل تئوریک و سیاسی رژیمی است که دیگر هیچ پاسخی برای مطالبات انباشتهشده ملت ندارد. پیامدهای زیستمحیطی و بهداشتی ناشی از درگیریهای نظامی احتمالی نیز بعد دیگری از نقض حقوق بشر است که نسلهای آینده ایران را متاثر خواهد ساخت. تخریب زیرساختهای انرژی، آلودگی منابع آب و نابودی محیط زیست در اثر حملات نظامی، حق دسترسی به محیط زیست سالم و استانداردهای اولیه زندگی را از جامعه سلب خواهد کرد. حاکمیت تهران با اتخاذ سیاستهای انتحاری و اصرار بر تداوم تنشها، ایران را به سمت یک انزوای مطلق بینالمللی و نابودی کامل اقتصادی سوق میدهد، در حالی که تودههای مردم درگیر تامین اولیهترین نیازهای معیشتی خود هستند و از هرگونه حق انتخابی در تعیین سیاستهای کلان کشور محروم ماندهاند. پایان دادن به این چرخه باطل تنشآفرینی و جنگطلبی تنها از طریق گذار کامل از ساختار استبدادی موجود و استقرار یک حکومت دموکراتیک، سکولار و پاسخگو ممکن خواهد بود که به اصول حسن همجواری و حقوق بینالملل پایبند باشد. جامعه مدنی ایران بارها در اعتراضات سراسری خود اعلام کرده است که هیچ سنخیتی با سیاستهای تروریستی و منطقهای حکومت ندارد و خواهان صلح، رفاه و آزادی است. جامعه جهانی باید با دست کشیدن از مماشات با رژیم تهران، از مبارزات برحق مردم ایران برای دستیابی به حقوق بنیادین خود حمایت کند و با اعمال فشارهای هدفمند بر ناقضان حقوق بشر، مانع از قربانی شدن بیشتر شهروندان بیدفاع در بازیهای ژئوپلیتیک و ایدئولوژیک حاکمیت شود. تداوم این آتشافروزیها در حقیقت پوششی برای پنهان کردن فروپاشی درونی سیستمی است که ناتوان از حل ابتداییترین چالشهای داخلی خود، بقای خود را به ایجاد بحرانهای دائمی فرامرزی گره زده است. هزینههای هنگفتی که باید صرف نوسازی بیمارستانها، بهبود سیستم آموزشی و مهار بحرانهای زیستمحیطی کشور شود، در قالب تسلیحات مرگبار به گروههای نیابتی تزریق میشود تا خطوط دفاعی ایدئولوژیک حکومت در فرسنگها دورتر از مرزهای کشور حفظ گردد. این رویکرد انتحاری، حق بر توسعه و داشتن یک زندگی شایسته را از نسل کنونی و آینده ایران سلب کرده و کشور را به گروگان جاهطلبیهای یک طبقه حاکم غاصب درآورده است. مردم ایران که خواهان همزیستی مسالمتآمیز با تمامی کشورهای منطقه و جهان هستند، بارها با شعارهای صریح خود در خیابانها نشان دادهاند که هیچ تمایلی به مشارکت در این سناریوهای جنگطلبانه ندارند و دشمن واقعی خود را در داخل مرزها و در اتاقهای تصمیمگیری تهران میبینند. از این رو، هرگونه تحلیل منصفانه از وضعیت کنونی نشان میدهد که گذار از این حاکمیت بحرانزی، نهتنها یک ضرورت ملی برای نجات ایران، بلکه پیششرط اصلی برقراری صلح و ثبات پایدار در کل منطقه خاورمیانه است. نظام آینده ایران باید بر ویرانههای این ساختار جنگافروز، حکومتی بنا کند که در آن کرامت انسانی، حقوق بشر و صلح بینالمللی به عنوان اصول راهبردی و خدشهناپذیر به رسمیت شناخته شوند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر