خون و سکوت: بزرگ‌ترین کشتار تاریخ معاصر ایران و سقوط مشروعیت حکومت

 

خون و سکوت: بزرگ‌ترین کشتار تاریخ معاصر ایران و سقوط مشروعیت حکومت

مهرنوش رهام

اعتراضات اخیر در ایران، نشان داد که خشم عمومی علیه ناکارآمدی اقتصادی، فساد و سرکوب سیاسی، دیگر قابل مهار نیست. آنچه در هفته‌ها و ماه‌های اخیر رخ داده، نه تنها جنبشی اعتراضی، بلکه تجمعی از خشم فروخورده‌ای است که حکومت برای دهه‌ها تلاش کرده آن را سرکوب یا نادیده بگیرد. این موج اعتراضات، با برخورد شدید نیروهای امنیتی و بسیج نیروهای شبه‌نظامی، به بزرگ‌ترین کشتار تاریخ معاصر ایران تبدیل شده است؛ کشتاری که با شلیک مستقیم به مردم، بازداشت‌های خودسرانه، شکنجه و قتل‌های فراقضایی، جان صدها نفر از شهروندان را گرفته و نشان می‌دهد که حکومت دیگر هیچ مشروعیتی برای سرکوب مردم ندارد.

در شهرهای کوچک و بزرگ، خیابان‌ها به میدان نبردی برای حق زندگی، اعتراض به تورم و فساد، و دفاع از آزادی‌های بنیادی تبدیل شد. نیروهای امنیتی با گلوله، باتوم و گاز اشک‌آور، خیابان‌ها را تبدیل به صحنهٔ خون و وحشت کردند. بازداشت‌های گسترده، ضرب و شتم معترضان و تهدید خانواده‌ها، نشان داد که حکومت حاضر است برای حفظ قدرت، جان و امنیت مردم را قربانی کند. اما این سرکوب وحشیانه، نه تنها اعتراضات را خاموش نکرد، بلکه بر شدت خشم عمومی افزود و اعتراضات را به یک بحران ملی و فراقانونی تبدیل کرد.

تلفات انسانی و خشونت‌های گسترده، نمایانگر ماهیت اقتدارگرایانه و سرکوبگر حکومت است. استفاده از نیروهای شبه‌نظامی و مزدور برای سرکوب مردم، گواهی است بر شکست حکومت در مدیریت بحران و ناتوانی آن در پاسخ به مطالبات مردم. مردم ایران، با وجود تهدید، بازداشت و شکنجه، با شجاعت در خیابان‌ها حضور یافتند و نشان دادند که صدای محرومیت و خشم عمومی را نمی‌توان با باتوم، گلوله یا زندان خاموش کرد.

این اعتراضات همچنین افشاگری بی‌سابقه‌ای درباره فساد و ناکارآمدی حکومت به همراه داشت. از ناکامی در تأمین نیازهای اولیه مردم، افزایش تورم، کمبود کالاهای اساسی و بی‌توجهی به مناطق محروم، تا سرکوب گسترده و قتل‌های فراقضایی، همه نشان می‌دهد که نظام نه تنها پاسخگو نیست، بلکه با وحشت و خشونت سعی می‌کند کنترل خود را حفظ کند. این کنترل اما به بهای از دست رفتن مشروعیت واقعی حکومت تمام شده است.

قطع اینترنت و محدود کردن شبکه‌های اجتماعی، نمونه‌ای دیگر از تلاش حکومت برای خاموش کردن صدای مردم است. این اقدامات نشان‌دهنده ترس حکومت از قدرت جمعی مردم و آگاهی عمومی است. با وجود محدودیت‌ها، معترضان از طریق روش‌های خلاقانه ارتباط خود را حفظ کرده و صدای خود را به جهان رسانده‌اند. این مقاومت نشان می‌دهد که جنبش‌های مردمی ایران نه محدود به پایتخت، بلکه گسترده و ملی هستند و هیچ سرکوبی نمی‌تواند آن‌ها را متوقف کند.

به‌طور خلاصه، اعتراضات اخیر ایران و واکنش حکومت، نماد تضاد عمیق میان مردم و قدرت است. خشم عمومی که به بزرگ‌ترین کشتار تاریخ معاصر انجامید، نتیجه مستقیم ناکارآمدی اقتصادی، فساد، بی‌توجهی حکومت به حقوق شهروندان و سرکوب آزادی‌های بنیادی است. این واقعیت، نیاز فوری به توجه جامعهٔ بین‌المللی و اعمال فشار بر حکومت ایران را برجسته می‌کند و نشان می‌دهد که حکومت عملاً مشروعیت خود را از دست داده و دیگر هیچ توجیهی برای سرکوب مردم ندارد.